Je hebt een leven opgebouwd, misschien een fijne baan of gezin, maar vanbinnen voel je je vaak nog onzeker.

Je merkt dat je jezelf wegcijfert, sneller anderen tevreden probeert te houden dan voor jezelf op te komen.

Voor een lastig gesprek of een presentatie voel je die oude spanning weer opkomen: je handen trillen, je hart gaat sneller, je twijfelt aan jezelf.

Je slaapt slechter als er iets spannends aankomt.

Je herkent het gevoel van vroeger: de knoop in je maag, het gevoel er niet helemaal bij te horen.

Het valt je zwaar om nee te zeggen of jezelf volledig te laten zien.

Als volwassene doet het pijn te merken dat die oude ervaringen nog steeds meespelen. Je voelt je er machteloos over.

Je zou willen dat je eindelijk vrij bent van die oude patronen, dat je met zelfvertrouwen kunt staan voor wie je bent.

Je gunt jezelf een leven zonder die constante onderstroom van onzekerheid.

Veel mensen denken dat het vanzelf wel overgaat, of dat een gesprekstherapie te lang duurt voordat je écht verandering voelt.

Maar ondertussen houd je jezelf klein en durf je nog steeds niet volledig te zijn wie je bent.

Je raakt gefrustreerd, misschien ook eenzaam, omdat mensen om je heen denken: “dat is toch allang voorbij?”

Of heb jezelf niet door dat jouw klachten het gevolg zijn van je pestverleden.